پرش به محتوای اصلی
صوفی محمد هروی صوفی محمد هروی

دیوان اطعمه

بخش ۵

من باده بی خمار خواهم

یعنی لب آن نگار خواهم

در جواب او

انجیر تر و انار خواهم

شفتالوی آبدار خواهم

از طاس هریسه من برآرم

در وقت سحر دمار خواهم

کارم به عدد نمی شود راست

من دعوت بی شمار خواهم

محبوب من است نان، از آنش

اندر بغل و کنار خواهم

من دیگ حلاوه عسل را

در روز و شبان به بار خواهم

سنبوسه بود مرا دلارام

لب بر لب آن نگار خواهم

نوشند دو بار خلق، ماکول

من صوفیم و سه بار خواهم

ادامه‌ی دیوان اطعمه

  1. بخش ۷هر چند پیر و خسته دل و ناتوان شدم
  2. بخش ۸بهار آمد بکن ساقی طربها
  3. بخش ۹مراست در هوس روی آن پری پیکر
  4. بخش ۱۰رخ تو آیت حسن و دهان دروست چو میم
  5. بخش ۱۱مرا ز پیر خرابات نکته ای یادست
  6. بخش ۱۲دانی مراست از لب دلدار آرزو
  7. بخش ۱۳دوای غم نتوان ساخت جز به باده ناب
  8. بخش ۱۴بعید گشته مرا وصل آن پری رخسار
همه‌ی دیوان اطعمه ←

صوفی محمد هروی درباره‌ی صوفی محمد هروی

صوفی محمد هروی شاعری ناشناخته از قرن نهم هجری قمری است که به تقلید از بسحق اطعمه دیوان اطعمه‌ای به طنز و در وصف غذاها ساخته است. تک‌نسخهٔ باقیمانده از اشعار وی که در سال ۸۷۸ قمری به دست یعقوب بن اسحاق اسماعیلی قهستانی نسخه‌برداری شده با عنوان «دفتر اشعار صوفی» به همت ایرج افشار به چاپ رسیده است.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.