پرش به محتوای اصلی
نسیمی نسیمی

غزلیات

شمارهٔ ۱۴۳

کشته عشق ترا گر خونبها خواهد رسید

دم از این معنی زدن اول مرا خواهد رسید

دوش بر بوی تو دادم هر نفس جانی به باد

گر ز من باور نمی‌داری صبا خواهد رسید

روی تو چون دید چشمم خون فشاند دم به دم

تا به رویم دیگر از دیده چه‌ها خواهد رسید

می گذشت از عرش هر شب ناله ام لیکن ز درد

گر رسد تا «سدره » امشب «منتهی » خواهد رسید

گر تو یک ره بر سر خاک نسیمی بگذری

صدره از روحش به گوشت «مرحبا» خواهد رسید

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۴۵ساقی سیمین برآمد باده می‌باید کشید
  2. شمارهٔ ۱۴۶شرح غم دل ما با یار ما که گوید؟
  3. شمارهٔ ۱۴۷روشن است این و راست می‌گوید
  4. شمارهٔ ۱۴۸کفر زلفت گر نهد بر سر مرا یکبار بار
  5. شمارهٔ ۱۴۹مست جام حسن یارم وز دو چشمش پرخمار
  6. شمارهٔ ۱۵۰در خرابات عشق وقت سحر
  7. شمارهٔ ۱۵۱دوش باز آمد به برج آن طالع ماهم دگر
  8. شمارهٔ ۱۵۲ای با دلم عشق تو را هر لحظه بازاری دگر
همه‌ی غزلیات ←

نسیمی درباره‌ی نسیمی

سید علی عمادالدین نسیمی متخلص به نسیمی (زادهٔ سال ‌۷۴۷ هجری قمری، مقتول به سال ۸۰۷ هجری قمری در حلب)، از شاعران صوفیِ بزرگِ زبان ترکی و متفکر حروفیه در قرن هشتم هجری بود. طبق نظر ادوارد براون وی متولد شهر بغداد بوده و برخی دیگر او را متولد شیراز یا برخی دیگر زادگاه وی را تبریز یا دیاربکر حدس می‌زنند. وی دو دیوان، یکی ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.