پرش به محتوای اصلی
ناصر بخارایی ناصر بخارایی

غزلیات

شمارهٔ ۲۲۱

هوا رسم گهر باریدن آورد

گل آیین شکر خندیدن آورد

مگر زد بر دلش پیکان غنچه

که بلبل شیوهٔ نالیدن آورد

به‌ سر بر لاله یاقوتین ایاغی

به باغ از بهر مِی نوشیدن آورد

شراب جام را لعل تو ساقی

درون جام در جوشیدن آورد

مده باد صبا را بر درت بار

که او رسم حکایت چیدن آورد

قدم زن ناصر و از جان میندیش

مبارز را که با پرسیدن آورد

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۲۳اگر دلبر ز ما دل برنگیرد
  2. شمارهٔ ۲۲۴هر زمان آتش تو در دل یاری گیرد
  3. شمارهٔ ۲۲۵بخت کو تا نظر لطف به کار اندازد
  4. شمارهٔ ۲۲۶غم عالم مخور ای دل،‌ که عالم غم نمی‌ارزد
  5. شمارهٔ ۲۲۷چو عشقت چنگ غم در جان من زد
  6. شمارهٔ ۲۲۸مرا تا آتش هجران آن شیرین لقا سوزد
  7. شمارهٔ ۲۲۹گر به خونریزی آن ترک ختا برخیزد
  8. شمارهٔ ۲۳۰نسیم صبحدم از مرغزار برخیزد
همه‌ی غزلیات ←

ناصر بخارایی درباره‌ی ناصر بخارایی

ناصر بخارایی (بخارائی، بخاری) زادهٔ ۷۱۵ قمری و درگذشته به ۷۹۰ قمری (سال تولد و وفاتش تخمین دکتر مهدی درخشان است) شاعر سدهٔ هشتم هجری و معاصر سلمان ساوجی و حافظ است. وی پس از پایان تحصیلات گویا شغلی در دستگاه قضای وقت بخارا داشته است. ولی همه را رها می‌کند و از بخارا خارج می‌شود. نخست به سمرقند می‌رود پس از اندک زمانی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.