پرش به محتوای اصلی
سیدای نسفی سیدای نسفی

غزلیات

شمارهٔ ۵۳۲

ز دستم می کشد دامن بهار افشان گریبانی

چمن پرواز رعنا جلوه پیراهن گلستانی

قدی هنگامه چون شمعی رخی پروانه مهتابی

گدا باغ ارم بزمی بهشت آئین شبستانی

مزلف دلبری سنبل کمندی مشک صیادی

خطی عنبر خریداری جمال باغ ریحانی

مرصع ترکشی چابک سواری قادراندازی

قوی بازو کمانداری خدنگ الماس پیکانی

قیامت خیز قدی عالم آشوبی دل از سنگی

حریف جنگ جویی تندخویی بی پشیمانی

مه تنها روی شبگرد بی رحمی سیه مستی

بت عاشق کشی خنجر به دست نامسلمانی

ترحم ناز و استغنا عنایت ظلم و بیدادی

نگه تاراج دین و دل تغافل غارت جانی

تکلم سوده قندی تبسم چشمه شهدی

زبانی مغز بادامی دهان چون پسته خندانی

چو بوی پیرهن شوخی چو یوسف عصمت آئینی

زلیخا حشمتی زرین قبا سیمین گریبانی

ادا فهمی رسا هوشی به عاشق آشنا چشمی

مروت زاده نوخط لبی مژگان زبان دانی

بخوابم سیدا آمد مرصع پوش معشوقی

تجلی آستین دستی طلوع صبح دامانی

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۳۴مرا تا کی دواند آرزوی دل به هر سویی
  2. شمارهٔ ۵۳۵ز من دل برده رنگین جلوه شمشاد بالایی
  3. شمارهٔ ۵۳۶دلم را برده از جا سرو قد نازک اندامی
  4. شمارهٔ ۵۳۷دلم در سینه باشد در تنوری مرغ بریانی
  5. شمارهٔ ۵۳۸غنچه گردید گل قسمتم از کم سخنی
  6. شمارهٔ ۵۳۹ای خوش نگاه رخنه گر جان کیستی
  7. شمارهٔ ۵۴۰چه کرده ام که مرا همدم بلا کردی
  8. شمارهٔ ۵۴۱چون غنچه گر به جیب تأمل فرو روی
همه‌ی غزلیات ←

سیدای نسفی درباره‌ی سیدای نسفی

میرعابد متخلص به سیّدا معروف به سیّدای نَسَفی در نَسَف یا کرشی (قرشی) کنونی از توابع بخارا زاده شد و در شهر بخارا پرورش یافت. عبدالغنی میرزایف با مراجعه به منابع مختلف بر این نظر است که سیدا در اواخر نیمهٔ نخست سدهٔ هفدهم میلادی چشم به جهان گشوده است. ملیحای سمرقندی تذکره‌نویس معاصر سیدا، او را در سال ۱۶۷۸ دیده و از نو...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.