پرش به محتوای اصلی
سیدای نسفی سیدای نسفی

غزلیات

شمارهٔ ۲۰۰

دوستان چون شمع امشب جای در مجلس کنید

دیده خود را تهی از خواب چون نرگس کنید

بر سر آزادگان باشد ز ترک سر کلاه

ای قلندر مشربان ما را به خود مونس کنید

سرو را بی حاصلی باشد حصار عافیت

اصل دنیا تکیه بر دیوار این مفلس کنید

کوچه گرد بی خودی را زیر پا اکسیرهاست

حلقه زنجیر این دیوانه را از مس کنید

در گلستانی که گردد نو خط من جلوه گر

عینک چشم من از برگ گل نرگس کنید

سیدا معشوق بی عاشق چراغ مرده است

شمع بی پروانه را بیرون ازین مجلس کنید

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۰۲ای مه شبی به خانه ام آیی چه می شود
  2. شمارهٔ ۲۰۳مرا ای بی مروت مهربان گردی چه خواهد شد
  3. شمارهٔ ۲۰۴ز من رنجیده یی صیاد هوش من که خواهد شد
  4. شمارهٔ ۲۰۵ز دنیا هر که شد لبریز عمرش بی بقا گردد
  5. شمارهٔ ۲۰۶آتشم روزی که از دامان صحرا گل کند
  6. شمارهٔ ۲۰۷از ملامت خانه ام آرامگاه گل شود
  7. شمارهٔ ۲۰۸به سوی بحر اگر سیلاب اشکم رهنمون افتد
  8. شمارهٔ ۲۰۹رنگینی رخ تو به رعنا نداده اند
همه‌ی غزلیات ←

سیدای نسفی درباره‌ی سیدای نسفی

میرعابد متخلص به سیّدا معروف به سیّدای نَسَفی در نَسَف یا کرشی (قرشی) کنونی از توابع بخارا زاده شد و در شهر بخارا پرورش یافت. عبدالغنی میرزایف با مراجعه به منابع مختلف بر این نظر است که سیدا در اواخر نیمهٔ نخست سدهٔ هفدهم میلادی چشم به جهان گشوده است. ملیحای سمرقندی تذکره‌نویس معاصر سیدا، او را در سال ۱۶۷۸ دیده و از نو...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.