جلال عضد
شمارهٔ ۵
پیش تو عرضه می کنم حال تباه خویش را
تا تو نصیحتی کنی چشم سیاه خویش را
سرزنشم مکن که تو، شیفته تر ز من شوی
بینی اگر به ناگهان چشم سیاه خویش را
جلال عضد
ادامه‌ی غزلیّات
- شمارهٔ ۷روز اوّل که به چشمت نظر افتاد مرا
- شمارهٔ ۸نمی کنی نظری بیدلان غمگین را
- شمارهٔ ۹زلفی که چو دود است بر آتش وطن او را
- شمارهٔ ۱۰هر آن کس که دیده ست آن خاک پا
- شمارهٔ ۱۱ای جبینت ماه و رویت آفتاب
- شمارهٔ ۱۲حدیث عشق میسّر کجا شود به کتابت
- شمارهٔ ۱۳چو گل بگشاد لب را در ملاحت
- شمارهٔ ۱۴بس که جانم ز تمنّای رخ یار بسوخت
درباره‌ی جلال عضد
سید جلال الدین عضد یزدی معروف به جلال عضد و متخلص به «جلال» شاعر سدهٔ هشتم هجری و ستایندهٔ برخی امیران چوپانی و آل اینجو بوده است. وی فرزند سیدِ عَضُدِ یزدی از شاعران سدۀ هفت و هشت هجری، و از رجال دورۀ ابوسعید بهادر و وزیر امیر مبارزالدین و بزرگ سادات یزدی بود. تاریخ تولد و وفات جلال به درستی روشن نیست. از دیوان وی ب...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.