پرش به محتوای اصلی
همام تبریزی همام تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۱۲۱

دوش با من لطفکی آغاز کرد آن دلبرک

کاب حیوان می‌چکانید از لب چون شکرک

گفت اگر بوس و کناری داری از من آرزو

در میان نه تا به جای آرد به جان این چاکرک

گفتمش زان عارض چون لاله‌ام یک بوسه بخش

گفت ای کژ طبع باری پاره‌ای زان سوترک

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۲۳وداع یار و دیارم چو بگذرد به خیال
  2. شمارهٔ ۱۲۴ما می‌رویم داده تو را یادگار دل
  3. شمارهٔ ۱۲۵ای سر زلف خوشت سلسله جنبان دل
  4. شمارهٔ ۱۲۶زهی مقبل که شد پیش تو مقبول
  5. شمارهٔ ۱۲۷چو ترک من بگشاید بر ابروان کاکول
  6. شمارهٔ ۱۲۸آرزومندم ولیکن کو قدم
  7. شمارهٔ ۱۲۹ماه ز مشرق طلوع کرد چو رویت تمام
  8. شمارهٔ ۱۳۰من به اومید تو از راه دراز آمده‌ام
همه‌ی غزلیات ←

همام تبریزی درباره‌ی همام تبریزی

محمد پسر فریدون همام تبریزی شاعر پارسی سرای قرن هفتم در سال ۶۳۶ هجری قمری در تبریز متولد شد. او در سرودن غزل توانایی بالایی داشت. همام دوستدار سعدی شیرازی بود و در غزلیاتش به استقبال اشعار او رفته است و با او مکاتبات فراوانی داشته است. بنابر برخی از یادداشتهای تاریخی سعدی شیرازی در سفرش به آذربایجان با همام ملاقات داش...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.