پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۴۷۵

بهار اسباب شورم را به سامان کرده می آید

شلایین جلوه و سنبل پریشان کرده می آید

حلالم باد مستیها، مبارک سینه چاکیها

قدح پیموده و گل در گریبان کرده می آید

اثر نگذاشت از چشم و دل من گریهٔ مستی

نگارین خانه ها این سیل، ویران کرده می آید

شود حیران چو طوق قمریان چشم تماشایی

سهی بالای من، دل ها نگهبان کرده می آید

حزین امشب نگاه رهزن میخانه پردازش

ز مستی تکیه هر جانب، به مژگان کرده می آید

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۴۷۷خوشا روزی که تیرت، پی به جان مستمند آرد
  2. شمارهٔ ۴۷۸بر سر تربتم آن نوگل خندان آرید
  3. شمارهٔ ۴۷۹اگر دست مرا ساقی به یک رطل گران گیرد
  4. شمارهٔ ۴۸۰پیکان تو مشکل که به دل یار توان کرد
  5. شمارهٔ ۴۸۱کی از ما چشم صورت بین مردم حال می بیند؟
  6. شمارهٔ ۴۸۲کی صرفه ز ما خصم سبک سر به دغا برد؟
  7. شمارهٔ ۴۸۳نبود عجب که از دل ما شور شد بلند
  8. شمارهٔ ۴۸۴من از دل و دین باختگانم چه توان کرد؟
همه‌ی غزلیات ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.