پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۴۷۲

ساقی چه شد که آتش موسی ز می کند؟

مطرب کجاست تا دم عیسی به نی کند؟

یک عیش و عشرت است ولی منزلش دوتاست

عاقل به قصر جنّت و مجنون به حی کند

بنگر به فال سعد در اوراق روزگار

تا آگهت ز قصّه کاوس کی کند

وقت عزیز خویش به اندیشه داده ای

غافل که روزنامهٔ عمر تو طی کند

از کاوش زمانه به آزادگی رهی ست

این نیش خدِّ ناقهٔ آمال پی کند؟!

دندان حرص کُند به ترشی نمی شود

چین جبین علاج طمع پیشه کی کند؟

شاهنشهی ست عشق و درفش قلم حزین

تسخیر ملک نظم به اقبال وی کند

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۴۷۴گر دل سر شکایت دیرینه واکند
  2. شمارهٔ ۴۷۵بهار اسباب شورم را به سامان کرده می آید
  3. شمارهٔ ۴۷۶تابی به سر زلف زد و طرّه به خم داد
  4. شمارهٔ ۴۷۷خوشا روزی که تیرت، پی به جان مستمند آرد
  5. شمارهٔ ۴۷۸بر سر تربتم آن نوگل خندان آرید
  6. شمارهٔ ۴۷۹اگر دست مرا ساقی به یک رطل گران گیرد
  7. شمارهٔ ۴۸۰پیکان تو مشکل که به دل یار توان کرد
  8. شمارهٔ ۴۸۱کی از ما چشم صورت بین مردم حال می بیند؟
همه‌ی غزلیات ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.