پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۲۷۸

هر چه بستیم و گشودیم عبث

هر چه گفتیم و شنودیم عبث

راه مقصود به جایی نرسید

پای پر آبله سودیم عبث

غفلت از حادثهٔ دهر بلاست

در ره سیل غنودیم عبث

عرصهٔ هر دو جهان تنگ فضاست

بال پرواز گشودیم عبث

عالمی چهره به ما گشته حزین

عبث آیینه زدودیم، عبث

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۸۰ای در نظر ناز تو، سلطان و گدا هیچ
  2. شمارهٔ ۲۸۱نبود خطری در ره بی پا و سران هیچ
  3. شمارهٔ ۲۸۲ماییم و همین آرزوی یار و دگر هیچ
  4. شمارهٔ ۲۸۳صور قیامت دمید، نالهء مرغان صبح
  5. شمارهٔ ۲۸۴ای نگاه تو پی غارت دلها گستاخ
  6. شمارهٔ ۲۸۵آسان نه به پیمانهٔ سرشار شود سرخ
  7. شمارهٔ ۲۸۶بهل آهنگ سلطانی درین کاخ
  8. شمارهٔ ۲۸۷زان شمع گلعذاران، هرجا سخن برآید
همه‌ی غزلیات ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.