پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۱۶۹

آب حیات در رقم مشک فام ماست

از خضر خامه، زندهٔ جاوید نام ماست

با لذت است کام جگرهای سوخته

از شور عشق تا نمکی درکلام ماست

هر نقطهای چو خال لب یار، مشکبوست

این نافه ز آهوی قلم خوش خرام ماست

از باده کهن سخن تازه خوشتر است

پیمانه لفظ و معنی رنگین مدام ماست

تا پیر جام جرعه به ما می دهد حزین

سرجوش فیض بادهٔ معنی به جام ماست

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۷۱چه دولتی است که دردت نصیب جان من است!
  2. شمارهٔ ۱۷۲لعلت حیات بخش دل و جان عاشق است
  3. شمارهٔ ۱۷۳از شرم، زبانم به گلستان تو بسته ست
  4. شمارهٔ ۱۷۴یاری که غمی می برد از یاد، شراب است
  5. شمارهٔ ۱۷۵به گرد عارض او خط عنبرین پیداست
  6. شمارهٔ ۱۷۶عالم تمام از رخ جانانه روشن است
  7. شمارهٔ ۱۷۷احساس مبدل شد و محسوس همان است
  8. شمارهٔ ۱۷۸صبح را لمعهٔ نور از ید بیضای دل است
همه‌ی غزلیات ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.