پرش به محتوای اصلی
حاجب شیرازی حاجب شیرازی

غزلیات

شمارهٔ ۳۱

ای خلق همه خلق ز اخلاق تو تذهیب

وی نام گرامت همه جا باعث تحبیب

ای دفتر انصاف ز عنوان تو تزئین

وی نامه اخلاص ز انشاء تو تذهیب

شد خانه دلها همه معمور، به امرت

پس از چه کنی، در دل ما حکم به تهذیب

راضی به هلاکم نشود کس چو نباشد

از چشم تو تحریک و ز ابروی تو ترغیب

ساقی کزک از بعد شراب آر، به تکرار

چون بعد نماز است مگر خواندن تعقیب

از پای همه تا بسری قابل تحسین

وز فرق همه تا به قدم لایق ترحیب

زلف و خط و خال و لبت از خلق ببردند

فهم و خرد و زیرکی و هوش به ترتیب

تو نقطه موهومی بی زحمت تقسیم

تو جوهر فردوسی بی صنعت ترکیب

ناقص بود آن کس که کند غیر تو تصدیق

ناحق بود آن کو که کند امر تو تکذیب

«حاجب » ز حجب گشت عیان تا بنماید

رسم و ره تحبیب و سخنرانی و تأدیب

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۳ناصح چو گذشت از سرم آب
  2. شمارهٔ ۳۴دهر است پر از فتنه و شهر است پرآشوب
  3. شمارهٔ ۳۵در کاسه دو چشم بود خون دل شراب
  4. شمارهٔ ۳۶ببین که عشق تو افروخت آتش اندر آب
  5. شمارهٔ ۳۷صبح شد ساقیان مست و خراب
  6. شمارهٔ ۳۸عطسه مشکبار زد صبح جهان چو رفت شب
  7. شمارهٔ ۳۹بر در میکده درویش بنه پای طلب
  8. شمارهٔ ۴۰زد صبح صادق سر از غیائب
همه‌ی غزلیات ←

حاجب شیرازی درباره‌ی حاجب شیرازی

میرزا حیدرعلی فرزند میرزا جعفر معروف به حاجب شیرازی (زادهٔ ۱۲۷۱ قمری در روستای کناره از توابع مرودشت، درگذشتهٔ ۱۳۳۴ قمری در تهران) شاعر، صوفی و هنرمند سدهٔ سیزدهم و چهاردهم است. پدرش، میرزا جعفر، از مشایخ سلسله ذهبیه و نقاش و قلمدان‌ساز بود. حاجب در جوانی با پدرش به شیراز رفت و علوم ادبی و نقاشی را در آن‌جا فراگرفت....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.