پرش به محتوای اصلی
فصیحی هروی فصیحی هروی

غزلیات

شمارهٔ ۴۳

برون شدن ز دلم درد را چه امکانست

که درد شوخ عنان ناله تنگ میدانست

درون کعبه حرم جوی را بیابانهاست

که هجر گام نخستین این بیابانست

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۴۵شه محبتم و ملک غم بلاد منست
  2. شمارهٔ ۴۶من آن صیدم که صیادم جنونست
  3. شمارهٔ ۴۷گستاخی نظاره ما جرم جنونست
  4. شمارهٔ ۴۸نهفته در دم شمشیر نوبهاری هست
  5. شمارهٔ ۴۹آن سرو خرامان که گذشت از چمن کیست
  6. شمارهٔ ۵۰در می‌زنم چه شد که گشایش پدید نیست
  7. شمارهٔ ۵۱آتش به از گلی‌ست کش آسیب خار نیست
  8. شمارهٔ ۵۲آن نسیمم که سر و برگ خس و خارم نیست
همه‌ی غزلیات ←

فصیحی هروی درباره‌ی فصیحی هروی

میرزا فصیح‌الدین فصیحی هروی فرزند ابوالمکارم (زادهٔ بخارا احتمالاً در سال ۹۸۷ قمری، درگذشتهٔ سال ۱۰۴۹ قمری در هرات) شاعری که از بزرگان سادات هرات بود و نسبش به خواجه عبدالله انصاری می‌رسد. پس از چیرگی عبیدالله خان ازبک بر هرات در ۹۹۷ق، ابوالمکارم با خانواده‌اش به هرات بازگشت و همانجا ساکن شد و در همان زمان، فصیح‌الدین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.