پرش به محتوای اصلی
فصیحی هروی فصیحی هروی

غزلیات

شمارهٔ ۱۲۶

ای دل نشاط صرف کن و غم نگاه دار

داغی که بسپریم ز مرهم نگاه دار

از آه و ناله هر چه بود در حرم بهل

اشکی به یادگاری زمزم نگاه دار

یک لاله‌وار داغ دل ار افتدت به دست

شاداب خو به غم کن و خرم نگاه دار

بی غم دل مرا نتوان داشتن نگاه

اینک ببر دلم تو و بی غم نگاه دار

غم روید ار ز سینه‌ات آتش بر آن فشان

این سبزه را ز آفت شبنم نگاه دار

جام جمی به میکده چندی تهی نشین

رام کسی مشو ادب جم نگاه دار

مطرب نه‌ای منال فصیحی به بزم عیش

این ناله را ذخیره ماتم نگاه دار

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۲۸گر آگهی ز دوق طلب تشنه لب بمیر
  2. شمارهٔ ۱۲۹گرت بود جگری سوختن ز داغ آموز
  3. شمارهٔ ۱۳۰چون عشق آشنای تو شد از خرد گریز
  4. شمارهٔ ۱۳۱هرگز مباش آتش سوزان سپند باش
  5. شمارهٔ ۱۳۲تا توانی در ترازوی هوس بی سنگ باش
  6. شمارهٔ ۱۳۳من که افسرده‌ترم از نفس مرغ خموش
  7. شمارهٔ ۱۳۴چون اشک خرقه طلب از خون ناب پوش
  8. شمارهٔ ۱۳۵تاب خورشید رخت از تب فزونتر بود دوش
همه‌ی غزلیات ←

فصیحی هروی درباره‌ی فصیحی هروی

میرزا فصیح‌الدین فصیحی هروی فرزند ابوالمکارم (زادهٔ بخارا احتمالاً در سال ۹۸۷ قمری، درگذشتهٔ سال ۱۰۴۹ قمری در هرات) شاعری که از بزرگان سادات هرات بود و نسبش به خواجه عبدالله انصاری می‌رسد. پس از چیرگی عبیدالله خان ازبک بر هرات در ۹۹۷ق، ابوالمکارم با خانواده‌اش به هرات بازگشت و همانجا ساکن شد و در همان زمان، فصیح‌الدین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.