پرش به محتوای اصلی
فنودی

گزیدهٔ اشعار

شمارهٔ ۲ - وفای گلرخان

با آنکه از کف داده‌ام نقد وصال یار را

نتوانم از خاطر برم آن طلعت گل نار را

قسمت نگر طالع ببین از باغ وصل آن صنم

نااهل دامن پر ز گل، من برده زخم خار را

عهد و وفا بستن مرا بیهوده بشکستن چرا

عشاق را خستن چرا، بنواختن اغیار را

آن کو وفا از گلرخان دارد طمع ماند بدان

از سنگ، دل خواهد همی وز قعر دریا نار را

ادامه‌ی گزیدهٔ اشعار

  1. شمارهٔ ۴ - دشمن خانگیاین دیده تبه نموده کارم را
  2. شمارهٔ ۵ - در شکایت از روزگار و سفله نوازی آن نابکار و کج رفتاری آن غدار، فرمایدآسمانا چند میریزی به جامم زهر غم را
  3. شمارهٔ ۶ - كفر زلفنگشود بی تو دل به فضای چمن مرا
  4. شمارهٔ ۷ - شاه ممالک عشقبیا به کلبهٔ من بین شب سیاهم را
  5. شمارهٔ ۸ - شبنم گل چکیدهمن به چه شادمان کنم خاطر غم رسیده را
  6. شمارهٔ ۹ - چه کنی سخنوری را؟که برد زمن پیامی مه برج دلبری را
  7. شمارهٔ ۱۰ - بی شمع جمال توفکری بنمایید که دیوانه‌ام امشب
  8. شمارهٔ ۱۱ - این فنود استبر من از رحم دل مردم بیگانه بسوخت
همه‌ی گزیدهٔ اشعار ←

درباره‌ی فنودی

شیخ عبدالحسین فنودی شاعر و مورخ، پسر شیخ عبدالله پسر حاج ملامحمد در سال ۱۲۸۹ یا ۱۲۹۰ قمری در روستای فنود ( اطراف بیرجند ) به دنیا آمد پدر و پدر بزرگ او از روحانیان متقی بودند، پدرش شیخ عبدالله تولیت مدرسه باقریه مشهد را بر عهده داشت اما سرانجام هوای وطن بر او غلبه کرد و به بیرجند بازگشت، عبدالحسین فنودی در چنین خانواده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.