پرش به محتوای اصلی
بلند اقبال بلند اقبال

غزلیات

شمارهٔ ۱۰۲

دلا تا چند ابجد تا کی ابتث

کتاب عشق را خوان یک دومبحث

نشد حاصل ز لعل او جوابی

به وضع ابجد و قانون ابتث

نمی گردم به وصل اوموفق

چو بدوح از عدد اندر مثلث

چرا نامهربانی با من ای ما ه

چه می باشد سبب دارد چه باعث

بلنداقبال را دان پاک دامن

اگر چه خرقه ای داردملوث

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۰۴داده شه فرمان که عطاران معافند از خراج
  2. شمارهٔ ۱۰۵سر زلف تو می گردد به رخسار تو گاهی کج
  3. شمارهٔ ۱۰۶زده است زلف تو چنبر به رخ چو مار به گنج
  4. شمارهٔ ۱۰۷دمید گل به چمن ساقیا بیاور راح
  5. شمارهٔ ۱۰۸اگر که تیغ کشی و کنی مرا مذبوح
  6. شمارهٔ ۱۰۹گوید ار کس ز معجزات مسیح
  7. شمارهٔ ۱۱۰چه خوردی که گشتی چنین ارغوان رخ
  8. شمارهٔ ۱۱۱دل برد و گشت پنهان از چشمم آن پری رخ
همه‌ی غزلیات ←

بلند اقبال درباره‌ی بلند اقبال

میرزا سید رضی مستوفی یا میرزا سید رضی حمزوی شیرازی متخلص به «بلند اقبال» (زادهٔ ۱۲۴۵ قمری در شیراز، درگذشتهٔ ۱۳۱۸ یا ۱۳۱۹ قمری در شیراز، مدفون در نجف) از شاعران قرن سیزدهم قمری است. پدرش میرزا محمدعلی از سادات و مستوفیان معتبر فارس بود. برادر بزرگترش هم مستوفی بود و خودش را هم مستخدم دولت نوشته‌اند. به گواهی تذکره‌ها...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.