شمارهٔ ۱۱۱

ادامه‌ی غزلیات

1. شمارهٔ ۱۱۳مهی، که مایهٔ شادی عالم است غمش
2. شمارهٔ ۱۱۴از اسیران خود آن شه بی‌خبر بگذشت حیف
3. شمارهٔ ۱۱۵مشکل که برم من جان، آسان چو تو بردی دل؛
4. شمارهٔ ۱۱۶ای ساربان خدا را، آهسته رو به منزل
5. شمارهٔ ۱۱۷بی‌تو چو می در قدح ریزم و شکر به جام
6. شمارهٔ ۱۱۸یک قطره خون، ز تیغ بتان وام کرده‌ام؛
7. شمارهٔ ۱۱۹منت جفا ز وفا برگزیده آمده‌ام!
8. شمارهٔ ۱۲۰در قفس خود را بیاد آشیان انداختم