پرش به محتوای اصلی
اهلی شیرازی اهلی شیرازی

غزلیات

شمارهٔ ۴۰۴

ناصح چو دل نماند نصیحت چه فایده

پندم مده به هرزه که تیرم ز شست رفت

چون ماه نو بمهر تو دل صاف کرده ایم

گر صد هزار بار برین دل شکست رفت

اهلی که بر فرشته ز طاعت سبق گرفت

آخر بمهر ماهرخان بت پرست رفت

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۴۰۶آنشمع که حسنش دل ارباب وفا سوخت
  2. شمارهٔ ۴۰۷شمعی که ز سوز دل گرمش خبری هست
  3. شمارهٔ ۴۰۸نالهٔ من جان غم‌پرورد می‌داند که چیست
  4. شمارهٔ ۴۰۹نیست کس، خورشید من، کو درد پرورد تو نیست
  5. شمارهٔ ۴۱۰ساقی که یار ما بود اغیار را چه بحث؟
  6. شمارهٔ ۴۱۱سوختیم از غم و این آتش پنهان همه هیچ
  7. شمارهٔ ۴۱۲نصیب ما نشد از وصل یار جز غم هیچ
  8. شمارهٔ ۴۱۳معلم را بگو فریاد از آن شوخ
همه‌ی غزلیات ←

اهلی شیرازی درباره‌ی اهلی شیرازی

محمد بن‌ یوسف اهلی شیرازی (زادهٔ ۸۵۸ هجری قمری در شیراز – درگذشتهٔ ۹۴۲ هجری قمری در شیراز) شاعر قرن نهم و دهم هجری است. اهلی در سرودن انواع شعر استاد بود و آنچنان که از شعرش مشخص است مطالعهٔ وسیعی روی دیوانهای شاعران پیش از خود دارد. در غزلیات او تأثیر حافظ و سعدی و همچنین شیوهٔ وقوعی تحت تأثیر شاعران این مکتب همچون ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.