پرش به محتوای اصلی
واقف لاهوری

غزلیات ناتمام

شمارهٔ ۲۲۶

من دل گم گشته جویان می‌روم

هرچه بادا باد گویان می‌روم

عاقلان دل در برم دیوانه شد

از پی زنجیر مویان می‌روم

کعبهٔ کوی توام یاد آمدست

از حرم لبیک‌گویان می‌روم

از پی آن سرو چون آب روان

دست از آرام شویان می‌روم

ادامه‌ی غزلیات ناتمام

  1. شمارهٔ ۲۲۸حدیث گرمی خوی تو بر زبان دارم
  2. شمارهٔ ۲۲۹از تو صبر ای ستم ایجاد ندارم چه کنم
  3. شمارهٔ ۲۳۰من کجا معتبرش می‌گردم
  4. شمارهٔ ۲۳۱گاهی نیازد آن ماه یادم
  5. شمارهٔ ۲۳۲از گریه رسید آب به بنیاد نگاهم
  6. شمارهٔ ۲۳۳خوشا ساعت که با مینای می رندانه بنشینم
  7. شمارهٔ ۲۳۴دوشم گذر فتاد به هامون گریستم
  8. شمارهٔ ۲۳۵روزی که به رویت نظر انداخته بودم
همه‌ی غزلیات ناتمام ←

درباره‌ی واقف لاهوری

شیخ نورالعین معروف به واقف لاهوری یا واقف بتالوی (درگذشتهٔ ۱۱۹۰ ق / ۱۷۷۶ م) از شاعران پارسی‌گوی و پنجابی‌زبان قرن دوازدهم هجری در شبه‌قارهٔ هند بود. وی در شهر بتالهٔ پنجاب به دنیا آمد. پدرش قاضی امانت‌الله، قاضی‌القضات بتاله بود و خانوادهٔ او از اعیان و بزرگان منطقه به‌شمار می‌رفت. سال دقیق تولدش در هیچ‌یک از تذکره‌ها...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.