پرش به محتوای اصلی
واقف لاهوری

غزلیات

شمارهٔ ۷۷۹

غمین گشتم ز پیری شادمانی از کجا آرم

شدم پر بی‌نمک شور جوانی از کجا آرم

به حال مردنم از درد جانفرسای هجرانش

دوای نفع آب زندگانی از کجا آرم

اگر خاموشم از وصف لبش معذور داریدم

شکرگفتاری و شیرین‌زبانی از کجا آرم

غم او مهمان و من ندارم در جگر آهی

به این افلاس‌ساز مهمانی از کجا آرم

مرا انگشت بر لب می‌زنی ای شاخ گل بگذر

نیم بلبل حدیث قصه‌خوانی از کجا آرم

به‌سان شمع گرم گفت‌گو هرکس در آن مجلس

من افسرده‌دل آتش‌زبانی از کجا آرم

به خون خویش ساغر می‌زنم از مفلسی واقف

می گلگون شراب ارغوانی از کجا آرم

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۷۸۱نخست آن کس که شد در عشق او افسانه من بودم
  2. شمارهٔ ۷۸۲تا به کی از ستمش آه کنم
  3. شمارهٔ ۷۸۳گشتم دو تا ز درد به یکتایی‌ات قسم
  4. شمارهٔ ۷۸۴سراسر خشک دیدم مزرع خود تا نظر کردم
  5. شمارهٔ ۷۸۵به گلشن پیش آن نازآفرین چشم
  6. شمارهٔ ۷۸۶همان بهتر که من از آستانش زود برخیزم
  7. شمارهٔ ۷۸۷قطرهٔ اشکی به صد خون جگر پیدا کنم
  8. شمارهٔ ۷۸۸به کوی یار گذاری که داشتم دارم
همه‌ی غزلیات ←

درباره‌ی واقف لاهوری

شیخ نورالعین معروف به واقف لاهوری یا واقف بتالوی (درگذشتهٔ ۱۱۹۰ ق / ۱۷۷۶ م) از شاعران پارسی‌گوی و پنجابی‌زبان قرن دوازدهم هجری در شبه‌قارهٔ هند بود. وی در شهر بتالهٔ پنجاب به دنیا آمد. پدرش قاضی امانت‌الله، قاضی‌القضات بتاله بود و خانوادهٔ او از اعیان و بزرگان منطقه به‌شمار می‌رفت. سال دقیق تولدش در هیچ‌یک از تذکره‌ها...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.