شمارهٔ ۶۴۴
به اشک شام و به آه سحر چه چاره کنم
دلست باعث این دردسر چه چاره کنم
ز گریه در غم دل ای که می‌کنی منعم
بگو به جوشش خون جگر چه چاره کنم
بسان آیینه وقف تو کرده‌ام خانه
گر از غرور نیایی ز در چه چاره کنم
ز دست آن مژه خون می‌شوم علاجی نیست
شکست در رگ جان نیشتر چه چاره کنم
ز گریه‌ام جگرخاره آب می‌گردد
نمی‌کند به دل او اثر چه چاره کنم
ز پا فتادم و او بر سرم نمی‌آید
وگرنه عمر من آمد به سر چه چاره کنم
مرا دماغ نماندست و طبع نازک او
شکایت ار نکنم مختصر چه چاره کنم
دگر ز عشق شدم خوار در وطن واقف
اگر سفر نگزینم دگر چه چاره کنم