پرش به محتوای اصلی
واقف لاهوری

غزلیات

شمارهٔ ۴۶۵

ابنای جنس ما را فرزانه آفریدند

ما را ز عشق طفلان دیوانه آفریدند

در عشق این خرابی امروز نیست دل را

این خانه روز اول دیوانه آفریدند

این سرگذشت مجنون کان عشق راست افسون

این طفل طبع مردم افسانه آفریدند

چون دل فرود ناید در عیش خانه ما را

از بهر خاطر ما غم‌خانه آفریدند

روز نخست واقف از گلخن دل ما

خاکستری گرفتند پروانه آفریدند

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۴۶۷یار صاحب‌مذاق می‌آید
  2. شمارهٔ ۴۶۸به روی بستر افگندی نزارم این‌چنین باشد
  3. شمارهٔ ۴۶۹آه یار اجر جفای من ناشاد نداد
  4. شمارهٔ ۴۷۰ای دل ز سوختن اثری داشتی چه شد
  5. شمارهٔ ۴۷۱ز دیرین محرمان کس درد پنهانم نمی‌داند
  6. شمارهٔ ۴۷۲اگر زاریم می‌شنیدی چه می‌شد
  7. شمارهٔ ۴۷۳شب همچو بلبلم همه شب کار شور بود
  8. شمارهٔ ۴۷۴دلم از جلوه‌اش خراب شود
همه‌ی غزلیات ←

درباره‌ی واقف لاهوری

شیخ نورالعین معروف به واقف لاهوری یا واقف بتالوی (درگذشتهٔ ۱۱۹۰ ق / ۱۷۷۶ م) از شاعران پارسی‌گوی و پنجابی‌زبان قرن دوازدهم هجری در شبه‌قارهٔ هند بود. وی در شهر بتالهٔ پنجاب به دنیا آمد. پدرش قاضی امانت‌الله، قاضی‌القضات بتاله بود و خانوادهٔ او از اعیان و بزرگان منطقه به‌شمار می‌رفت. سال دقیق تولدش در هیچ‌یک از تذکره‌ها...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.