پرش به محتوای اصلی
وحدت کرمانشاهی وحدت کرمانشاهی

غزلیات

شمارهٔ ۳۲

تا زنگ سیه ز آینه دل نزداید

عکس رخ دلدار در او خوش ننماید

در طرف چمن گر نکند جلوه رخ دوست

بر برگ گلی این همه بلبل نسراید

نور ازلی گر ندمد از رخ لیلی

از گردش چشمی دل مجنون نرباید

هر کو نکند بندگی پیر خرابات

بر روی دلش جان در معنی نگشاید

ای غمزده تریاق محبت به کف آور

تا زهر غم دهر تو را جان نگزاید

آیین طریقت به حقیقت به جز این نیست

کز شادی و غم راحت و رنجت نفزاید

این بار امانت که شده قسمت وحدت

بر پشت فلک گر نهد البته خم آید

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۴دیوانه کرده است مرا عشق روی یار
  2. شمارهٔ ۳۵مگر شد سینه‌ام شب وادی طور
  3. شمارهٔ ۳۶هرکه آیین حقیقت نشناسد ز مجاز
  4. شمارهٔ ۳۷زاهد خودپرست کو تا که ز خود رهانمش
  5. شمارهٔ ۳۸آنکه هر دم زندم ناوک غم بر دل ریش
  6. شمارهٔ ۳۹کردیم عاقبت وطن اندر دیار عشق
  7. شمارهٔ ۴۰شد بر فراز مسند دل باز شاه عشق
  8. شمارهٔ ۴۱آنکه ناید به دلش رحم ز بیماری دل
همه‌ی غزلیات ←

وحدت کرمانشاهی درباره‌ی وحدت کرمانشاهی

طهماسب‌قلی‌خان کلهر (زادهٔ ۱۲۰۴ هجری شمسی در کرمانشاه - درگذشتهٔ ۱۲۶۲ هجری شمسی در تهران) متخلص به وحدت و ملقب به افصح‌المتکلمین، عارف و شاعر عصر قاجاریه بود. وی فرزند رستم خان از خوانین ایل کلهر بود که با شاگردی میرزا حسن در کرمانشاه و آخوند ملا ولی‌الله (از شاگردان حسین‌علیشاه) در همدان، به سلک اهل تصوف درآمد. وی از...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.