پرش به محتوای اصلی
واعظ قزوینی واعظ قزوینی

غزلیات

شمارهٔ ۵۹۰

کونکلر یرده جیرانی فغانلر گوکده درناسی

گوزل اولاقمیش لاچین باخشلیم عشق صحراسی

ز بس پر جذبه اولمیش بیستون شیرین مثالیندین

عجب کیم آیینه فرهاد الیندین تیشه خاراسی

آخار آب حیات از بس بولانلوق عمر باغیندین

نظر ده گردبادیندین بلنمز سرو رعناسی

چو رد تبراقده چون گنج هنر بوکنج ویرانده

که بو جزء زمانده تانیمزلر غیر عباسی

دل و جانی غموندور، ملک و مالی حادثاتوندور

دیللر خواجه دنیادار دور گور فانی دنیاسی

گورر عاقل بود شتونگ لاله سیندین چشم دل بیرله

که دائم عشرت ایچره کلفتی، توی ایچره دوریاسی

گوزی خوشلوق یوزی گورمز، تنی آسوده‌لوق بیلمز

دیریکن جان چگر القصه ملک و مال جویاسی

بو جاهل خلق دایم بیر بیریندین حاجت ایسترلر

تمامی بنده و هیچ کیمسه بیلمز کیمدور آقاسی

سراپا دردِ سر دور چوق جهان مالینه آلدانمه

فراغت ایستریسنک واعظ الدنک ویرمه افلاسی

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۹۲نماز عاشقان باشد، همه مستی و بیهوشی
  2. شمارهٔ ۵۹۳دوست داند زبان خاموشی
  3. شمارهٔ ۵۹۴چون ز صحرای عدم گشت بتن جان راضی؟
  4. شمارهٔ ۵۹۵همچو ناخن، شده خم بر در سلطان تاکی؟!
  5. شمارهٔ ۵۹۶از برای مال، گشتن کوه صحرا تا به کی؟!
  6. شمارهٔ ۵۹۷با همه نیرنگ، تاکی گفت و گوی سادگی؟!
  7. شمارهٔ ۵۹۸در میان دوستان، با این کمال بندگی
  8. شمارهٔ ۵۹۹نیست چون بر غیر جان کندن، بنای زندگی
همه‌ی غزلیات ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.