پرش به محتوای اصلی
واعظ قزوینی واعظ قزوینی

غزلیات

شمارهٔ ۴۰۷

موج دریای محنتی است نفس

رگ ابر کدورتیست نفس

هر دم از زندگی که میگذرد

در پیش آه حسرتیست نفس

اهل دل را ز بی بقائی عمر

بر لب انگشت حسرتیست نفس

سرمه چشم عبرتیست نگاه

دود آه ندامتیست نفس

واعظ از دل همیشه تا به لبم

شاهراه شکایتی است نفس

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۴۰۹شده است باب در ایام ما ز بس تلبیس
  2. شمارهٔ ۴۱۰تا به کی باشدت برای معاش
  3. شمارهٔ ۴۱۱درفشان گردد چو دانا، در سخن، خاموش باش
  4. شمارهٔ ۴۱۲زردرو چون خوشه، بهر روزی فردا مباش
  5. شمارهٔ ۴۱۳در گفتن عیب دگران بسته زبان باش
  6. شمارهٔ ۴۱۴چو ابر بر سرمردم تمام احسان باش
  7. شمارهٔ ۴۱۵تسخیر ملک فقر کن و، پادشاه باش
  8. شمارهٔ ۴۱۶با خلق همنشین و، از ایشان رمیده باش
همه‌ی غزلیات ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.