پرش به محتوای اصلی
واعظ قزوینی واعظ قزوینی

غزلیات

شمارهٔ ۳۹۵

گیچدی ئیگید لوق گونی ایندی خم اولماق چاقیدور

یتدی بو طومار پایانه بوکولماق چاقیدور

دوندی آغزیدیش سیزلوقدان ئیلان سوراخنه

آغلا آغلا بو آغیز پیرله نه گولماق چاقیدور

گیتدی قوت دیزلردن اوتراق اولماق گرگ

چون بناسستالدی دیوار و نک تو کولماق چاقیدور

گوجلی یاقار قاریلوق قاری اسر غم صرصری

نیجه یوزچین دشمسون یوز قدبوزولماق چاقیدور

کس تعلق جسم خاکیدن بودور گلدی اجل

جان شیرینیم بوسوز گیچدین سوزولماق چاقیدور

روزگار ایلن مدارا قیل بیرایکی گون داخی

چوق چکشمه ای ای منیم عمرم اوزلماق چاقیدور

عمر گیچدی جان شیرینم گچنمه تلخکام

کام اوز دندن آل که بستاننک پوزولماق چاقیدور

خلق عالم ایچره واعظ چوق مکرر اولمشوز

باشه گل ای عمر باشلردن ساولماق چاقیدور

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۹۷قد خمید، از دیدن روها، به پشت پا بساز
  2. شمارهٔ ۳۹۸گر نباشد بیش ای دل سیم و زر، با کم بساز
  3. شمارهٔ ۳۹۹بهار کرد جهان را ز کوه و صحرا سبز
  4. شمارهٔ ۴۰۰بر اهل ترک، نکرده است غم جفا هرگز
  5. شمارهٔ ۴۰۱دنی نانجاق ترقی ایلسه عالی مکان اولمز
  6. شمارهٔ ۴۰۲گر گلسه لطفدین گوزه، اول ماهپاره مز
  7. شمارهٔ ۴۰۳یار طفلست و،ره کوچه نجسته است هنوز
  8. شمارهٔ ۴۰۴بس است خواب، دگر چشم من ز جا برخیز
همه‌ی غزلیات ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.