پرش به محتوای اصلی
واعظ قزوینی واعظ قزوینی

غزلیات

شمارهٔ ۴۰۱

دنی نانجاق ترقی ایلسه عالی مکان اولمز

زمین توزاولسه باشی گوگه تیسه آسمان اولمز

چوق اصلاح ایسترانسان وجودی تاکه دیل بیلسونک

قلم یو نولمینجه هر طرفدن، خوش بیان اولمز

گیول چاک اولمینجه بیتمز آنده معرفت تخمی

سو کولمز تا زمین شخم ایله باغ و بوستان اولمز

سقشمز بو کیوللر عالمینده شوکت حسنی

بنم دردم آننچون کیمیسه خاطر نشان اولمز

بیرایکی مصرع ایلن اولمسنگ صاحب سخن واعظ

که موزون اولماق ایلن هر چبوق سرو روان اولمز

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۴۰۳یار طفلست و،ره کوچه نجسته است هنوز
  2. شمارهٔ ۴۰۴بس است خواب، دگر چشم من ز جا برخیز
  3. شمارهٔ ۴۰۵کاروان راه گمنامی نمیخواهد جرس
  4. شمارهٔ ۴۰۶باشد بکشت عمر تو برق فنا نفس
  5. شمارهٔ ۴۰۷موج دریای محنتی است نفس
  6. شمارهٔ ۴۰۸گذشت زندگی و، شد ز دست کار افسوس
  7. شمارهٔ ۴۰۹شده است باب در ایام ما ز بس تلبیس
  8. شمارهٔ ۴۱۰تا به کی باشدت برای معاش
همه‌ی غزلیات ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.