پرش به محتوای اصلی
واعظ قزوینی واعظ قزوینی

غزلیات

شمارهٔ ۳۹۴

چابقونچی، اگری باخشی مژگان یراقیدور

اول غمزه اوغری، گوزلری اوغری یتاقیدور

اول نو بهاردین کیول اودلندی لاله تک

یاندی چرا غمز نه عجب عشق اوجاقیدور

اول ظرف قانی آلمیه گر حسندور شراب

آل قانی آله ساغر اگر یار ساقیدور

هر توک باشمده قطع ره عشق ایله تیکان

هر رگ تنمده داغ ایله بیر گل بود اقیدور

اول طره چهره آتشیدین قالخمیش تتون

اول اگری قاش فتنه اودین چاقماقیدور

اول یار وصلین ایستریسنگ خلقدن اوزول

وحدت کمندی عاشقه جانان قوجاقیدور

دنیا اوینده جود ایلین آخرت تاپار

آچوق ال اول کریمیله قونشی چناقیدور

واعظ اگلدی قد قوجالوقدان اوراق تک

یعنی بویردن ایندی بیچیلماق چاقیدور

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۹۶غنچه سان این همه بر خویش مبال از زر و زور
  2. شمارهٔ ۳۹۷قد خمید، از دیدن روها، به پشت پا بساز
  3. شمارهٔ ۳۹۸گر نباشد بیش ای دل سیم و زر، با کم بساز
  4. شمارهٔ ۳۹۹بهار کرد جهان را ز کوه و صحرا سبز
  5. شمارهٔ ۴۰۰بر اهل ترک، نکرده است غم جفا هرگز
  6. شمارهٔ ۴۰۱دنی نانجاق ترقی ایلسه عالی مکان اولمز
  7. شمارهٔ ۴۰۲گر گلسه لطفدین گوزه، اول ماهپاره مز
  8. شمارهٔ ۴۰۳یار طفلست و،ره کوچه نجسته است هنوز
همه‌ی غزلیات ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.