پرش به محتوای اصلی
واعظ قزوینی واعظ قزوینی

غزلیات

شمارهٔ ۳۲۶

امروز کس کجا ز سخن یاد میکند؟

بلبل گهی روان سخن شاد میکند!

امروز جز دکان گدایی نمیشود

هرجا که مسجدی کسی آباد میکند

نبود عجب ز کثرت اگر نالم این چنین

از کثرتست سیل که فریاد میکند

منعم که می گدازدم از منت عطا

ما را به اعتقاد خود ایجاد میکند!

کوری بود که غمزه به چشم پدر کند

ناقابلی که فخر به اجداد میکند

واعظ (همین) ز فکر سخن سود بس مرا

کز فکرهای پوچم آزاد میکند

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۲۸می‌شود جان تازه، چون دوری ازین تن می‌کند
  2. شمارهٔ ۳۲۹پیش تو شکوه عزم تظلم نمیکند
  3. شمارهٔ ۳۳۰در زبان خبطی سخن را از بها می افگند
  4. شمارهٔ ۳۳۱خوبان بغازه چون رخ خود لاله گون کنند
  5. شمارهٔ ۳۳۲نیست دندان آنکه پیران از دهان می افگنند
  6. شمارهٔ ۳۳۳دردمندان، بسکه رم از خودنمایی میکنند
  7. شمارهٔ ۳۳۴گردید حرص افزون، آن را که مال افزود
  8. شمارهٔ ۳۳۵سخن سیم و زر و خانه و اسباب بود
همه‌ی غزلیات ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.