پرش به محتوای اصلی
طبیب اصفهانی طبیب اصفهانی

غزلیات

شمارهٔ ۱۲۵

به این خوشم که ز دردت به دیده خواب ندارم

ولی دریغ که دردم فزون و تاب ندارم

رسیده ضعف بجائی مرا که از من خسته

تو حال پرسی و من طاقت جواب ندارم

نیم غمین که فتادم ز پا غمم همه اینست

که می روی تو و من قوت شتاب ندارم

زپا فتادگی خود طبیب ازین همه نالم

که رفت محمل و من پای در رکاب ندارم

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۲۷غافل مشو از حال من بی‌سروسامان
  2. شمارهٔ ۱۲۸نهانی رازهای دوستداران
  3. شمارهٔ ۱۲۹نگارینا دل پر درد من بین
  4. شمارهٔ ۱۳۰هر کرا یاری برای خویشتن
  5. شمارهٔ ۱۳۱دل می برد دل ای هوشمندان
  6. شمارهٔ ۱۳۲زبیدادت ننالد چون دل من؟
  7. شمارهٔ ۱۳۳از سر کوی تو دردا که من دلنگران
  8. شمارهٔ ۱۳۴خفتن نتوان درین گلستان
همه‌ی غزلیات ←

طبیب اصفهانی درباره‌ی طبیب اصفهانی

عبدالباقی طبیب اصفهانی (درگذشته ۱۱۶۸ یا ۱۱۷۱ هجری قمری) از شعرای سبک بازگشت ایران، حکیم‌باشی نادر شاه افشار، کلانتر اصفهان، فرزند میرزا محمد رحیم طبیب اصفهانی حکیم‌باشی شاه سلطان حسین صفوی و از اعضای خاندان حکیم سلمان بود. طبیب اصفهانی از سادات موسوی اصفهان بود. نیاکانش در روزگار شاه عباس اول صفوی از جهرم به اصفهان کو...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.