پرش به محتوای اصلی
سنایی سنایی

غزلیات

شمارهٔ ۱۷۲

ماه مجلس خوانمت یا سرو بستان ای پسر

میر میران خوانمت یا شاه میدان ای پسر

آب حیوان داری اندر در و ور جان ای پسر

در و مرجان خوانمت یا آب حیوان ای پسر

باغ خندانی به عشرت ماه تابانی به لطف

باغ خندان خوانمت یا ماه تابان ای پسر

رامش جانی به لطف و فخر حورانی به حسن

فخر حوران خوانمت یا رامش جان ای پسر

درد و درمانی به غمزه شکر و شهدی به لب

شهد و شکر خوانمت یا درد و درمان ای پسر

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۷۴چون سخنگویی از آن لب لطف باری، ای پسر!
  2. شمارهٔ ۱۷۵زلف چون زنجیر و چون قیر ای پسر
  3. شمارهٔ ۱۷۶همواره جفا کردن تا کی بود ای دلبر
  4. شمارهٔ ۱۷۷ای سنایی کفر و دین در عاشقی یکسان شمر
  5. شمارهٔ ۱۷۸ای یوسف حسن و کشی خورشید خوی خوش سیر
  6. شمارهٔ ۱۷۹ساقیا می ده و نمی کم گیر
  7. شمارهٔ ۱۸۰هر زمان چنگ بر کنار مگیر
  8. شمارهٔ ۱۸۱سکوت معنویان را بیا و کار بساز
همه‌ی غزلیات ←

سنایی درباره‌ی سنایی

ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنان چه از شعر سنایی برمی‌آید، او به تمام دانش‌های زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.