صفی علیشاه
بخش ۱۷۰ - الصعق
بود صعقت اگر دانی اشارات
فنا اما نه اندر جلوه ذات
بسا باشد که فانی از جهاتی
ولیکن نه از تجلیهای ذاتی
فنای ذات را لیک این قریبست
دلیل است این که آنت هم نصیب است
صفی علیشاه
ادامه‌ی بحرالحقایق
- بخش ۱۷۲ - صوره‌الحقگرت با صوره‌الحق است روئی
- بخش ۱۷۳ - صورالالهصورهای اله انسان کامل
- بخش ۱۷۴ - صوامع‌الذکرصوامع کان بذکر آمد معاین
- بخش ۱۷۵ - صورالارادهصورهای اراده گر بری پی
- بخش ۱۷۶ - باب الضاد الضنائنضنائن را اگر خواهی خصایص
- بخش ۱۷۷ - الضیاءضیاء آن روشنی باشد که در کار
- بخش ۱۷۸ - باب‌الطاء الطویلطویل آمد ز اسماء الهی
- بخش ۱۷۹ - الطاهربود طاهر که حق بی‌انحرافش
درباره‌ی صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.