صفی علیشاه
بخش ۱۷۸ - باب‌الطاء الطویل
طویل آمد ز اسماء الهی
همان اول تجلی با گواهی
بسوی باطن عبد آورد رو
کند خلق و صفاتش جمله نیکو
خصال او ز نور باطن اوست
صفا در سیرت مستحسن اوست
صفی علیشاه
ادامه‌ی بحرالحقایق
- بخش ۱۸۰ - طاهر الظاهربود آن طاهر الظاهر که عاصی
- بخش ۱۸۱ - طاهر الباطنبود آنطاهر الباطن که معصوم
- بخش ۱۸۲ - طاهرالسربود آن طاهرالسر کوبکونین
- بخش ۱۸۳ - الطب الروحانیشنو از طب روحانی مقالات
- بخش ۱۸۴ - الطریقهطریقت ملک سلاک راهست
- بخش ۱۸۵ - التفریق بین الکامل و الغافلکسی کش نیست تاب ترک نانی
- بخش ۱۸۶ - الطمسدگر طمس ار که سیرت در علوم است
- بخش ۱۸۷ - باب‌الضاء ظاهر الممکناتشنو از ظاهر الممکن که هست آن
درباره‌ی صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.