صفی علیشاه
بخش ۱۷۹ - الطاهر
بود طاهر که حق بی‌انحرافش
نگه دارد ز ارجاس خلافش
ندارد حق ز عصمت و ز عطائی
روا کز وی شود ظاهر خطائی
صفی علیشاه
ادامه‌ی بحرالحقایق
- بخش ۱۸۱ - طاهر الباطنبود آنطاهر الباطن که معصوم
- بخش ۱۸۲ - طاهرالسربود آن طاهرالسر کوبکونین
- بخش ۱۸۳ - الطب الروحانیشنو از طب روحانی مقالات
- بخش ۱۸۴ - الطریقهطریقت ملک سلاک راهست
- بخش ۱۸۵ - التفریق بین الکامل و الغافلکسی کش نیست تاب ترک نانی
- بخش ۱۸۶ - الطمسدگر طمس ار که سیرت در علوم است
- بخش ۱۸۷ - باب‌الضاء ظاهر الممکناتشنو از ظاهر الممکن که هست آن
- بخش ۱۸۸ - الظلمراداز ظل وجودی دان اضافی
درباره‌ی صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.