صفی علیشاه
بخش ۱۷۴ - صوامع‌الذکر
صوامع کان بذکر آمد معاین
بود در معنی احوال و مواطن
در آن ذاکر مصون از هر تفرق
بمذکور است همش با تحقق
بود یعنی همومش هم واحد
نه جز مذکور در جمعش مشاهد
صفی علیشاه
ادامه‌ی بحرالحقایق
- بخش ۱۷۶ - باب الضاد الضنائنضنائن را اگر خواهی خصایص
- بخش ۱۷۷ - الضیاءضیاء آن روشنی باشد که در کار
- بخش ۱۷۸ - باب‌الطاء الطویلطویل آمد ز اسماء الهی
- بخش ۱۷۹ - الطاهربود طاهر که حق بی‌انحرافش
- بخش ۱۸۰ - طاهر الظاهربود آن طاهر الظاهر که عاصی
- بخش ۱۸۱ - طاهر الباطنبود آنطاهر الباطن که معصوم
- بخش ۱۸۲ - طاهرالسربود آن طاهرالسر کوبکونین
- بخش ۱۸۳ - الطب الروحانیشنو از طب روحانی مقالات
درباره‌ی صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.