صفی علیشاه
بخش ۱۷۱ - الصفوه
بود صوفت صفا از کدر اغیار
جدا ز آئینه گشتن زنگ آثار
نگیرد بعد از آن دیگر کدورت
صفا در ذات او باشد ضرورت
صفی علیشاه
ادامه‌ی بحرالحقایق
- بخش ۱۷۳ - صورالالهصورهای اله انسان کامل
- بخش ۱۷۴ - صوامع‌الذکرصوامع کان بذکر آمد معاین
- بخش ۱۷۵ - صورالارادهصورهای اراده گر بری پی
- بخش ۱۷۶ - باب الضاد الضنائنضنائن را اگر خواهی خصایص
- بخش ۱۷۷ - الضیاءضیاء آن روشنی باشد که در کار
- بخش ۱۷۸ - باب‌الطاء الطویلطویل آمد ز اسماء الهی
- بخش ۱۷۹ - الطاهربود طاهر که حق بی‌انحرافش
- بخش ۱۸۰ - طاهر الظاهربود آن طاهر الظاهر که عاصی
درباره‌ی صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.