پرش به محتوای اصلی
صائب صائب

غزلیات

غزل شمارهٔ ۴۹۶۶

رگ لعل است ازدلهای خونین قد دلجویش

زجانهای پریشان رشته جان است هرمویش

قبای اطلس افلاک شد پیراهن یوسف

زبس پیچید درمغز پریشان جهان بویش

ز هر زخم نمایان مشرق خورشید می گردد

شهیدی (را) که باشد شمع بالین پرتو رویش

سجود آسمانها حلقه بیرون درباشد

چه باشد سجده من در حضور طاق ابرویش

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۴۹۶۸چنان افکنده است ازطاق دلها کعبه راکویش
  2. غزل شمارهٔ ۴۹۶۹ز جولان نظر مجروح می شد روی نیکویش
  3. غزل شمارهٔ ۴۹۷۰برتو دوزخ شده از کثرت عصیان آتش
  4. غزل شمارهٔ ۴۹۷۱بس که آمیخته ناز بود رفتارش
  5. غزل شمارهٔ ۴۹۷۲عندلیبی که به دل هست ز غیرت خارش
  6. غزل شمارهٔ ۴۹۷۳در نقاب است و نظر سوز بود دیدارش
  7. غزل شمارهٔ ۴۹۷۴شد گلو سوزتر از خط لب همچون شکرش
  8. غزل شمارهٔ ۴۹۷۵خواب چشم تو که ازناز بود تعبیرش
همه‌ی غزلیات ←

صائب درباره‌ی صائب

ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری‌ قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.