پرش به محتوای اصلی
صائب صائب

غزلیات

غزل شمارهٔ ۳۲۹۷

آه عشاق سیه‌روز اثرها دارد

شب این طایفه در پرده سحرها دارد

بر سر راز تو چون بید دلم می لرزد

شیشه از باده پر زور خطرها دارد

دل ازان موی میان چون به سلامت گذرد؟

از کمر وحشی رم کرده خطرها دارد

دل صاحب نظران را به تغافل مشکن

کاین حبابی است که در پرده گهرها دارد

ادب عشق زبان بند لب اظهارست

ور نه هر ذره ز خورشید خبرها دارد

سرو از زمزمه فاخته موزون گردید

نفس سوختگان طرفه اثرها دارد

خبر از عاشق سرگشته گرفتن شرط است

شمع از بهر همین کار شررها دارد

گل فتاده است به چشم تو ز غفلت، ورنه

خار در هر سر انگشت هنرها دارد

مرو از راه به آوازه دریا صائب

صدف خامش ما نیز گهرها دارد

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۳۲۹۹مرهم زخم مرا شور محبت دارد
  2. غزل شمارهٔ ۳۳۰۰سالک از منزل نزدیک شکایت دارد
  3. غزل شمارهٔ ۳۳۰۱شوق من سرکشی از زلف معنبر دارد
  4. غزل شمارهٔ ۳۳۰۲سخنی کز دل بیتاب بود پردارد
  5. غزل شمارهٔ ۳۳۰۳عشق صد لخت جگر بر مژه تر دارد
  6. غزل شمارهٔ ۳۳۰۴می کجا مهر حجاب از لب ما بردارد؟
  7. غزل شمارهٔ ۳۳۰۵حسن در خانه زین جلوه دیگر دارد
  8. غزل شمارهٔ ۳۳۰۶رهرو عشق کی اندیشه منزل دارد؟
همه‌ی غزلیات ←

صائب درباره‌ی صائب

ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری‌ قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.