پرش به محتوای اصلی
صائب صائب

غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۹۸۱

امروز قدر نکته موزون نمانده است

انصاف در قلمرو گردون نمانده است

هیچ است صد رساله حکمت به چشم ما

بهتر ز خم اثر ز فلاطون نمانده است

یک عمر می توان سخن از زلف یار گفت

در بند آن مباش که مضمون نمانده است

صائب پیاله گیر که تا کرده ای نگاه

یک خشت از عمارت گردون نمانده است

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۱۹۸۳شرم گناه رهبر توفیق بوده است
  2. غزل شمارهٔ ۱۹۸۴شیرازه طرب خط پیمانه بوده است
  3. غزل شمارهٔ ۱۹۸۵هر کس بیاض گردن او را ندیده است
  4. غزل شمارهٔ ۱۹۸۶لعلت به خنده پرده گل را دریده است
  5. غزل شمارهٔ ۱۹۸۷تا دست من به گردن مینا رسیده است
  6. غزل شمارهٔ ۱۹۸۸تا سینه ام به داغ محبت رسیده است
  7. غزل شمارهٔ ۱۹۸۹نور شکوه حق ز مقابل رسیده است
  8. غزل شمارهٔ ۱۹۹۰دل از حریم سینه به مژگان رسیده است
همه‌ی غزلیات ←

صائب درباره‌ی صائب

ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری‌ قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.