نورس دماوندی
سر کشد گر دلم از سودایش
زلف زنجیر نهد بر پایش
سخنم رنگ خموشی دارد
چون زبان نگه گویایش
سرو تا شد طرف نسبت یار
نازها می‌کند از بالایش
نیشکر خامهٔ تحریر شود
از حدیث لب شکرخایش
همه تن چشم ز طوق قمری‌ست
سرو حیران قد رعنایش
ناله‌ام سرمهٔ چشم اثر است
نورس از تربیت سودایش
درباره‌ی نورس دماوندیمیرزا محمدحسین دماوندی متخلص به «نورس دماوندی» زادهٔ دماوند بود و در همان شهر بالیده بود. از تاریخ تولدش اطلاعی در دست نیست ولی در اواخر قرن یازدهم می‌زیسته و پس از چندی به اصفهان مهاجرت نموده و در زمرهٔ شاگردان صائب تبریزی قرار می گیرد. علاوه بر شاعری در خوشنویسی نیز اهتمام داشته و تنها نسخهٔ دستنویس دیوان شعری که از...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.