نورس دماوندی
شمارهٔ ۱۵۳
گوهر بینش ما محو دل آرایی توست
چشم طوفانی ما کشتی دریایی توست
جان صاحبنظران واله زیبایی توست
چشم دل را مژه از پنجه کبرایی توست
قطره ی بحر در آغوش در این لنگرگاه
عکسی از مردمک چشم تماشایی توست
سوره ی نور دل از مصحف حسنت باشد
گل خود روی سرشک آیت خودرایی توست
نور عقلی که بود صیقل مرآت وجود
سایه ی پنبه ی داغ دل سودایی توست
چون تویی از همه منظور نظر حلقه صفت
چشم ما در به در از جلوه ی هر جایی توست
آنچه از نقش دو عالم به نظر می آید
سایه ی ابلقی از افسر دارایی توست
نقش شمشاد قدان بر ورق دیده و دل
عکس خوابیده ای از جلوه ی رعنایی توست
در نظر بازی حسن تو سویدای دلم
نقطه ی دایره ی خط چلیپایی توست
باده دارد قدح نرگست از شبنم فیض
نورسا رنگ سخن از گل مینایی توست