پرش به محتوای اصلی
نورس دماوندی نورس دماوندی

غزلیات

شمارهٔ ۱۱۵

جام شراب عیشش زخم گشاده‌رویی است

موج می نشاطش دام خِرَد شکار است

نقش برآب حسنش موج سراب باشد

گنج روان جاهش سیلاب نوبهار است

داغ جبین ناموس هر نقد سکّه سوزش

سیل اساس دینش از آب روی کار است

بی‌پرده نقش آشوب از مهد راحت او

آیین بزمگاهش تصویر کارزار است

پرواز رنگ دارد نقش نگین دولت

بر سر چو بال مرغش طغرای اعتبار است

نورس نشاط دنیا آماده ملال است

دیدیم دختر رز آبستن خمار است

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۱۷نور چون مهر پرده‌دار من است
  2. شمارهٔ ۱۱۸در حلقه‌های زلف چو دل خانه‌ها گرفت
  3. شمارهٔ ۱۱۹غم نوای من در این بستان سرا بلبل بس است
  4. شمارهٔ ۱۲۰تا جلوه کرد دامن طاقت کشید و رفت
  5. شمارهٔ ۱۲۱آبروی گوهر ما را به نیسان کار نیست
  6. شمارهٔ ۱۲۲کشت تمکینش مرا انصاف نیست
  7. شمارهٔ ۱۲۳در دل و دیده چه گنجینه‌ی گوهر که مراست
  8. شمارهٔ ۱۲۴گلِ دولت بهار زندگی‌هاست
همه‌ی غزلیات ←

نورس دماوندی درباره‌ی نورس دماوندی

میرزا محمدحسین دماوندی متخلص به «نورس دماوندی» زادهٔ دماوند بود و در همان شهر بالیده بود. از تاریخ تولدش اطلاعی در دست نیست ولی در اواخر قرن یازدهم می‌زیسته و پس از چندی به اصفهان مهاجرت نموده و در زمرهٔ شاگردان صائب تبریزی قرار می گیرد. علاوه بر شاعری در خوشنویسی نیز اهتمام داشته و تنها نسخهٔ دستنویس دیوان شعری که از...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.