پرش به محتوای اصلی
نسیمی نسیمی

غزلیات

شمارهٔ ۲۰۷

ح ا ج یا خدای جهان!

تو مکانی و نیست بی تو مکان

در رخت دیده ایم فضل خدا

بارک الله خدای هر دو جهان

چون عیان در رخ تو می بینم

هشت در از بهشت جاویدان

سر سبع المثانی ای طالب!

از خطوطات وجه خود برخوان

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۰۹به کوی یار می‌باید به چشم خون‌فشان رفتن
  2. شمارهٔ ۲۱۰حدیث لعل تو نتوان بدین زبان گفتن
  3. شمارهٔ ۲۱۱تو رسم دلبری داری و دانی دلبری کردن
  4. شمارهٔ ۲۱۲بیار باده که عید است و روز می خوردن
  5. شمارهٔ ۲۱۳طالب توحید را باید قدم بر «لا» زدن
  6. شمارهٔ ۲۱۴گفته بودی با تو کار من به سر خواهد شدن
  7. شمارهٔ ۲۱۵طالب یار، اول او را یار می‌باید شدن
  8. شمارهٔ ۲۱۶من ز عشق یار نتوانم به جان بازآمدن
همه‌ی غزلیات ←

نسیمی درباره‌ی نسیمی

سید علی عمادالدین نسیمی متخلص به نسیمی (زادهٔ سال ‌۷۴۷ هجری قمری، مقتول به سال ۸۰۷ هجری قمری در حلب)، از شاعران صوفیِ بزرگِ زبان ترکی و متفکر حروفیه در قرن هشتم هجری بود. طبق نظر ادوارد براون وی متولد شهر بغداد بوده و برخی دیگر او را متولد شیراز یا برخی دیگر زادگاه وی را تبریز یا دیاربکر حدس می‌زنند. وی دو دیوان، یکی ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.