شمارهٔ ۴۸
مرا که دوش دو چشم از غم نگار تر آمد
پگاه آن که ستاره روان شود سحر آمد
چنان که گل شکفد سرو بالا از اثر ابر
ز گریه ام صنم من به خنده جلوه گر آمد
که هان مرغ «وفایی» شب فراق سرآمد
ترا مراد برآمد که آفتاب برآمد
ادامه‌ی غزلیات
- شمارهٔ ۵۰در ازل سنبل گیسوی ترا شانه زدند
- شمارهٔ ۵۱بت من طره چو بر برگ سمن بر شکند
- شمارهٔ ۵۲من توبه ز هر چه شیخ گوید پس ازین
- شمارهٔ ۵۳مستانه چو از میکده بیرون آید
- شمارهٔ ۵۴ای شکر اگر وانرسی خال مگس
- شمارهٔ ۵۵جانا شب دوش مرغکی غالیه فام
- شمارهٔ ۵۶خوشا روزی ز دنیا دربه در بم
- شمارهٔ ۵۷نگارینم! دل و جانم! حبیبم!
درباره‌ی وفایی مهابادی
میرزا عبدالرحیم سابلاغی، مشهور به وفایی (زادهٔ ۱۲۶۴ قمری در مهاباد، درگذشتهٔ ۱۳۱۸ قمری) (به کردی: وەفایی) فرزند ملاغفور، فرزند نصرالله، از طایفهٔ ملاجامی، شاعر کرد اهل مهاباد است. عمدهٔ شهرت وی به‌واسطهٔ غزل‌های پرشور کُردیش است. وی علاوه بر کردی، زبانهای فارسی، عربی و ترکی را هم می‌دانسته و به زبانهای فارسی، عربی و ک...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.