پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

شوقیات

شمارهٔ ۲۵۱

نفحه ی گلشن عشق از نفس ما بشنو

وز صبا نکهت آن زلف سمن سا بشنو

خبر درد فراق از دل یعقوب بپرس

شرح زیبائی یوسف ز زلیخا بشنو

همچنان ناله فرهاد بهنگام صدا

چون بکهسار شوی از دل خارا بشنو

حال وامق که پریشان تر از او ممکن نیست

از سر زلف پراکنده ی عذرا بشنو

اگر از باد صبا وصف عروسان چمن

نکند باورت از بلبل گویا بشنو

چون ختائی بچگان بزم صبوح آرایند

بوی مشک ختن از ساغر صهبا بشنو

هر نفس کز خط مشکین تو رانم سخنی

از لبم رایحه ی عنبر سارا بشنو

روز و شب چون نروی از دل تنگم بیرون

از سویدای دلم قصه سودا بشنو

چون حدیث از لب جانبخش تو گوید خواجو

از دمش نکهت انفاس مسیحا بشنو

ادامه‌ی شوقیات

  1. شمارهٔ ۲۵۳بآفتاب جهانتاب سایه پرور تو
  2. شمارهٔ ۲۵۴ایکه چو موی شد تنم در هوس میان تو
  3. شمارهٔ ۲۵۵آن عید نیکوان بدر آمد بعید گاه
  4. شمارهٔ ۲۵۶خسرو گل بین دگر ملک سکندر یافته
  5. شمارهٔ ۲۵۷ای پسر دامن اهل قدم از دست مده
  6. شمارهٔ ۲۵۸ای دلم جان و جهان در راه جانان باخته
  7. شمارهٔ ۲۵۹ترک من هر لحظه گیرد با من از سر خرخشه
  8. شمارهٔ ۲۶۰ای سنبل تازه دسته بسته
همه‌ی شوقیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.