پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۹۲۰

چون آینه بر روی تو مدهوش نگاهم

بیخود شدهٔ ساغر سر جوش نگاهم

باز آی که چون شمع بود تا به سحر باز

در راه تو بر ششجهت آغوش نگاهم

شبنم صفت از فیض سبکباری تجرید

در راه تماشای تو همدوش نگاهم

دور از گل رخسار تو بر عرش برین شد

صد رنگ فغان از لب خاموش نگاهم

مالید نگاه تو به نیروی تغافل

با پنجهٔ مژگان حیاگوش نگاهم

امروز نظر یافتهٔ پیر مغانم

کز نرگس مست تو قدح نوش نگاهم

جویا دم نظارهٔ دیدار ز بس شوق

دل را بر از سینه برون جوش نگاهم

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۹۲۲در چمن با درد عشقت گر دمی منزل کنم
  2. شمارهٔ ۹۲۳خاک راه آن سیه مستم به هنگام خرام
  3. شمارهٔ ۹۲۴سبز در خون جگر شد ریشهٔ اندیشه ام
  4. شمارهٔ ۹۲۵خموشم ارچه به ظاهر ولی پر از سخنم
  5. شمارهٔ ۹۲۶مرا بس بود روز دیوان عام
  6. شمارهٔ ۹۲۷شدم پیر و همان مغلوب نفس غفلت آیینم
  7. شمارهٔ ۹۲۸طاقتم طاقست یاران! یار می خواهد دلم
  8. شمارهٔ ۹۲۹به هیچ کس نرسیده است سود ازین مردم
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.