پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۹۲۲

در چمن با درد عشقت گر دمی منزل کنم

برگ برگ غنچه ها را لخت لخت دل کنم

نیست آسان در غمش سامان درد اندوختن

نقد داغ دل به صد خون جگر حاصل کنم

یاد معشوق ز خاطر رفته ذوق دیگر است

در تلاشم کز تو خود را لحظه‌ای غافل کنم

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۹۲۴سبز در خون جگر شد ریشهٔ اندیشه ام
  2. شمارهٔ ۹۲۵خموشم ارچه به ظاهر ولی پر از سخنم
  3. شمارهٔ ۹۲۶مرا بس بود روز دیوان عام
  4. شمارهٔ ۹۲۷شدم پیر و همان مغلوب نفس غفلت آیینم
  5. شمارهٔ ۹۲۸طاقتم طاقست یاران! یار می خواهد دلم
  6. شمارهٔ ۹۲۹به هیچ کس نرسیده است سود ازین مردم
  7. شمارهٔ ۹۳۰زخنده ساغر بر لب رسیده ای دارم
  8. شمارهٔ ۹۳۱خود را به تو بی راحله رفتم برسانم
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.