پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۹۲۶

مرا بس بود روز دیوان عام

نبی و وصی نبی والسلام

دو ابروی او کرده جا در دلم

که دیده دو شمشیر در یک نیام

دل از صحبت همگنانم رمید

ز عرض کمال و ز طول کلام

به دوری که من گشته ام باده نوش

دهن باز مانده ز خمیازهٔ جام

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۹۲۸طاقتم طاقست یاران! یار می خواهد دلم
  2. شمارهٔ ۹۲۹به هیچ کس نرسیده است سود ازین مردم
  3. شمارهٔ ۹۳۰زخنده ساغر بر لب رسیده ای دارم
  4. شمارهٔ ۹۳۱خود را به تو بی راحله رفتم برسانم
  5. شمارهٔ ۹۳۲تنها همین ز چشم نه گوهر فکنده ایم
  6. شمارهٔ ۹۳۳رسته از قید مذاهب دست در مولا زدیم
  7. شمارهٔ ۹۳۴ز لعل او دلی شوریده دارم
  8. شمارهٔ ۹۳۵از سکوت افشای اسرار نهانی کرده ایم
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.