پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۲۸۶

رفتن از خویش به یادش سفر مردان است

وادی بی خبری رهگذر مردان است

تیغ صاحب جگران است بریدن زجهان

چشم بستن ز دو عالم سپر مردان است

ناز بر زندگی خضر کند کشتهٔ عشق

هر که سر باخت در این راه سر مردان است

اضطرابم به ره وادی مقصود رساند

طپش دل ز غمش بال و پر مردان ا ست

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۸۸شد دعای ناتوانان تا اجابت گاه راست
  2. شمارهٔ ۲۸۹از آن، شکفتگی ای بی تو گل به باغ نداشت
  3. شمارهٔ ۲۹۰چرخ را از تو نکو روی تری یاد کجاست؟
  4. شمارهٔ ۲۹۱فتاد تا دلم آن مست شوخ و شنگ شکست
  5. شمارهٔ ۲۹۲از سیه مستی ندانم گل چه و گلشن کجاست
  6. شمارهٔ ۲۹۳دختر رز خلف سلسلهٔ بیهوشی است
  7. شمارهٔ ۲۹۴جوش اشکم از شفق بر آسمان خوناب ریخت
  8. شمارهٔ ۲۹۵همین نه مصرع موزون تراقد دلجوست
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.