پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۲۸۹

از آن، شکفتگی ای بی تو گل به باغ نداشت

که جام لاله بجز درد در ایاغ نداشت

کدام قطرهٔ اشکم فرو چکید از چشم

که آب و رنگ گل آتشین داغ نداشت

بسان شمع ترا پای تا بسر فرسود

چون در تو بود عیان اینقدر سراغ نداشت

شدیم بی تو سراسر رو چمن چو نسیم

گلی نبود که مانند لاله داغ نداشت

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۹۱فتاد تا دلم آن مست شوخ و شنگ شکست
  2. شمارهٔ ۲۹۲از سیه مستی ندانم گل چه و گلشن کجاست
  3. شمارهٔ ۲۹۳دختر رز خلف سلسلهٔ بیهوشی است
  4. شمارهٔ ۲۹۴جوش اشکم از شفق بر آسمان خوناب ریخت
  5. شمارهٔ ۲۹۵همین نه مصرع موزون تراقد دلجوست
  6. شمارهٔ ۲۹۶با اسیران نازها امروز زنجیر تو داشت
  7. شمارهٔ ۲۹۷در دیاری که دلم عاشقی آموخته بود
  8. شمارهٔ ۲۹۸شکرین لعل او مکیدهٔ ماست
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.